มาพูดคุยกับ “น้องแบมบู” มือกลองสาวนักบำบัด เกี่ยวกับแง่มุมดีๆของดนตรี และผู้หญิง

#แนะนำตัว
ชื่อ แบมบูค่ะ เรียก บู เฉยๆ ก็ได้ค่า

#ตอนนี้ทำอะไรอยู่
จริงๆ ทำงานประจำอยู่ เกี่ยวกับการบำบัดเด็ก ดนตรีนี่เป็นเหมือนงานอดิเรก (ที่ใกล้เคียงงานหลักเข้าไปทุกที)  หลักๆ ของงานดนตรีก็มีรับเล่นงานประจำ แล้วก็งานอีเว้นท์ต่างๆ ค่ะ

#ทำไมถึงสนใจดนตรี
เริ่มต้นเลยมาจากที่ตอนเด็กๆ เรารู้สึกว่า เราไม่เก่งอะไรสักอย่างเลย เวลาเราเห็นเพื่อนเป็นนางรำ เล่นกีฬา หรือเวลาเขาไปแข่งขันวิชาการ เราจะรู้สึกน้อยใจตัวเอง ว่าทำไมเราไม่เก่งแบบเขาบ้างนะ จนขึ้นป.3 ได้เรียนแล้วก็ได้จับเครื่องดนตรีชิ้นแรกในชีวิต คือ เมโลเดี้ยน ตอนนั้นรู้เลยว่า นี่แหละคือสิ่งที่เราทำได้ดี ทำได้เก่ง เราสามารถเข้าวงดุริยางค์ของโรงเรียนได้ นั่นคือจุดเริ่มต้นของการเล่นดนตรีจนถึงทุกวันนี้

#ทำไมถึงมาลงเอยที่กลอง
เริ่มต้นที่เมโลเดี้ยน จนขึ้นมัธยม ก็ไปสมัครเข้าวงดุริยางค์หวังจะเล่นเมโลเดี้ยนอีก แต่เขาดันทำวงโยธวาทิตพอดี เลยกลายเป็นนักกิจกรรมดนตรีเต็มตัวไปเลย  ตอนนั้นอาจารย์คุมวงเลือกให้เล่น Clarinet (เพราะตัวเล็ก ฟันเหยิน) ก็ทั้งซ้อม แข่งขัน ออกงาน มากมาย แล้ววันนึง อาจารย์ก็รวมกลุ่มเด็กวงโยฯ นี่แหละ ให้มาลองเล่นแนวสตริงดู เหมือนเปลี่ยนบรรยากาศเวลาว่างจากวงโย มาจับเบส จับกีต้าร์ ร้องเพลง หัดตั้งเครื่องเสียงกัน  บูได้เล่นคีย์บอร์ดตอนนั้น แล้วก็เล่นคีย์บอร์ดมาเรื่อยๆ ออกงาน ทำสองวงคู่กันไป จนมาตอน ม.6 ตอนนั้นอาจารย์อยากให้ลงรายการ Hotwave Music Award รวมวงคนที่ยังอยู่ รวมไปรวมมาก เอ้า! ไม่มีคนตีกลองชุด แล้วมีมือคีย์บอร์ดสามคน เลยกลายเป็นสักคนต้องไปตีกลอง แล้วคนนั้นคือบูเอง  แข่ง hotwave เป็นแค่รายการเดียว และครั้งเดียวที่บูได้จับกลอง นอกนั้นไม่เคยได้เรียนเลย แต่เป็นครั้งเดียวที่เรารู้สึกว่ามันเหมาะกับเรามากกว่าอย่างอื่นที่เราทำมา และเราทำมันได้ดี ได้เร็วกว่าเครื่องอื่นๆ พอมีโอกาสได้เล่นดนตรีอีกครั้งตอนทำงานแล้ว เลยเลือกกลองค่ะ

#ทำไมถึงเลือกเล่นกลองเคยเล่นดนตรีอย่างอื่นมาบ้างไหม
อย่างที่เล่าไปข้างบน เล่นมาสองสามอย่าง แต่ที่เลือกกลอง เพราะเป็นเครื่องที่เราถนัดแล้วเล่นทันคนอื่นได้มากที่สุด ถ้าเล่นเครื่องอื่น เหมือนเราค่อนข้าง งง กับเรื่องคอร์ด (ทั้งๆ ที่ก็เล่นดนตรีมานะคะ) กลองนี่คือถนัดแล้วก็เล่นแล้วมันสบายใจที่สุดค่ะ

#ไอดอลในการตีกลองของเราคือใคร
อาจจะดูแปลกๆ เพราะบูไม่ได้เริ่มเล่นกลองจากการที่เราไปดูใครมา ไอดอลการตีของบูเลยจะเป็นครูและเพื่อนที่รู้จักและเคยทำงานด้วยกันหลายๆ คน เช่น ครูซัน (Sun drummer) เพื่อนฝุ่น ครูอุ๋ย Rhythm nation band แล้วก็ พี่แก๊สจากเพจ rhythm close up ค่ะ ชอบคนตีกลองเพราะๆ ตีแล้วมีสัดส่วน ไดนามิคที่ชัดๆ สงสัยน่าจะติดมาจากวงโยฯ

#คิดยังไงกับความคิดเห็นของคนส่วนใหญ่ ที่คิดว่า ผู้หญิงอาจจะเล่นดนตรีได้เก่งไม่เท่าผู้ชาย
คิดว่าไม่แปลกถ้าเขาจะคิดแบบนั้น เพราะก่อนหน้านี้ผู้หญิงเล่นดนตรีแล้วเป็นที่รู้จักจะมีน้อยมากๆ น้อยจนคนส่วนใหญ่ที่ไม่ได้คุ้นเคยกับวงการดนตรี อาจจะไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าผู้หญิงเขาเล่นดนตรีกันด้วย อย่างบูไปไหนก็จะมีแต่คนถามว่า ตีไหวเหรอ เพราะส่วนใหญ่อาจจะชินแต่ภาพผู้ชายตีกลองหนักๆ และก็อาจจะไม่รู้ว่าดนตรีมันมีหลายสไตล์ หลายรูปแบบ แล้วก็บูไม่แน่ใจว่าเขาวัดความเก่งกันที่อะไร แต่สำหรับบูความเก่งไม่ได้วัดกันที่ตีกลองได้มันส์ๆ หรือตีโน๊ตได้รัวๆ แน่ๆ

#อยากจะให้ พูดเชียร์ให้กำลังใจกับ ผู้หญิงทุกคนที่กำลังมีความสนใจในดนตรี แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง
อย่างแรกจะบอกผู้หญิงทุกคนที่สนใจดนตรีว่า ทุกคนโชคดีกว่าบูเยอะมากๆ นะคะ ที่อย่างน้อย รู้ตัวแล้วว่าสนใจอะไร ถ้าบูย้อนเวลากลับไปได้ บูจะบอกตัวเองตอนเล็กๆ ว่า ให้รีบสนใจดนตรี เพราะยิ่งมีเวลาเยอะ แปลว่า เวลาซ้อมเราจะเยอะขึ้นค่ะ อย่างที่สอง เปิดใจค่ะ เปิดใจว่าเราทำได้ ไม่มีอะไรที่เราผู้หญิงทุกคนบนโลกทำไม่ได้ มีแค่ทำได้ช้า กับทำได้เร็วนะคะ อย่างที่สาม ไปลองค่ะ จริงๆ ดนตรีมันมีข้อเสียอยู่อย่างเดียว ถ้าไม่ได้ชอบร้องเพลง คือมันต้องมีอุปกรณ์ แต่บูเชื่อว่าไม่ยากเกินความสามารถทุกคน เพราะบูก็เริ่มจากของฟรีในโรงเรียนค่ะ (หัวเราะ) แล้วก็ ลองแรกๆ เราอาจจะรู้สึกหงุดหงิด ทำไม่ได้ ใจเย็นๆ นะคะ ทุกคนบนโลกมีความถนัดต่างกัน สู้กับตัวเองพอค่ะ  อย่าเอาตัวเองไปเทียบกับใคร วันที่เราทำได้ แม้มันจะช้า แต่เราจะภูมิใจกับมันนะคะ