นี่คือมันสมองของวงดนตรีร็อคแถวหน้าของประเทศอย่าง Big Ass และ Bodyslam นี่คือข้อมูลที่ทุกคนรู้กันดีอยู่แล้ว พูนศักดิ์ จตุระบุล เป็นชื่อของคนเบื้องหลัง ที่การันตีความเข้มข้นของงานได้เลย เครดิตให้กับศิลปินมามากมาย ยาวนาน แน่นอนประสบการณ์แง่คิดในการทำงานล้นเหลือ แต่นี่คือปี 2018 สิ่งที่เขาคิดจะทำ คาดหวัง การมองวงการ เขาคิดยังไงจะทำอะไร มีอะไรที่น่าสนใจบ้าง แนวคิดของโปรดิวเซอร์ใหญ่ ที่แบกรับความคาดหวังมากมายผู้นี่ จะมีอะไรเปลี่ยนไป หรือไม่เปลี่ยนไปขนาดไหน เราลองมารับชม อ่าน ดู คิด วิเคราะห์ แยกแยะ กันได้ จากบทสัมภาษณ์ ต่อจากนี้ได้เลย
……
ฟีดแบ็ค ของอัลบั้ม The Lion
อ๊อฟ : ก็ดีใจครับ ได้รางวัลจาก The Guitar Mag Awards ทำให้หายเหนื่อย (ยิ้ม) อัลบั้มนี้มันก็เข้มข้นกว่าเดิมนั่นแหละ เพราะเราก็อยากให้ “เจ๋ง” เขาเข้มข้นขึ้นให้มากที่สุด เพื่อที่จะได้รู้ว่าสิ่งที่ดีที่สุดของเราและเจ๋งคืออะไร ก็ถือว่าเป็นงานทดลอง หลายอย่าง รู้สึกดีที่มีคนชอบนะ
การร่วมงานในโครงการ Good Hope Music Academy
อ๊อฟ : ก็ผมได้คุยกับตั๊ด (วิรชา ดาวฉาย) มาพักนึงว่าเราจะทำยังไง ถึงจะให้โอกาสคน ทำยังไงได้บ้าง โดยส่วนตัวอย่างโปรเจ็กต์มาราธอนของพี่เบิร์ด หรืออย่าง Hot Wave Music Awards เราก็ได้ลองให้โอกาสคนที่น่าจะเป็นโปรดิวเซอร์ได้ลองทำงานดู อันนี้เป็นการให้โอกาสในสิ่งที่เราสามารถให้กับเขาได้ในสถานะของเรา พอคราวนี้เรามาคุยกับตั๊ดถึงเรื่องโครงการนี้ ผมก็รู้สึกว่า เออ นี่เป็นสิ่งที่เราอยากทำเลย การหาโปรดิวเซอร์ ศิลปินหน้าใหม่ๆ โดยไม่ผ่านการประกวด ซึ่งผมชอบคอนเซ็ปต์มาก คือการประกวดไม่ใช่ไม่ดีนะ แต่บางคนเขาก็ไม่ชอบประกวด หรืออาจจะไม่พร้อม ตรงนี้ก็จะเป็นช่องทางให้กับพวกเขา และในมุมส่วนตัวของผมก็ถือว่าโชคดีที่จะได้คุย แลกเปลี่ยนทัศนะกับโปรดิวเซอร์รุ่นใหม่ๆ อีก 20-30 คน ซึ่งทุกคนเก่งหมดเลย ผมน่าจะได้เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้นนอกจากแค่การหาศิลปินหน้าใหม่ และมันไม่ต้องมีกำแพงของค่ายแล้ว ผมเลยรู้สึกว่าผมไม่มาร่วมงานนี้ไม่ได้
อ๊อฟในบทบาทของโปรดิวเซอร์ให้กับบิ๊กแอส บอดี้สแลม อันนี้เราจะเห็นจนชิน แต่ถ้าเป็นงานเดี่ยวๆ เลยที่ไม่เกี่ยวกับ Mango เป็นงานของใคร ตอนนั้นเป็นยังไงบ้างยากง่าย ขนาดไหน
อ๊อฟ : ผมขอนับ Labanoon เป็นงานแรกนะ เป็นช่วง Labanoon ชุด 2 ผมเข้าไปทำได้ประมาณครึ่งทาง แล้วก็มีปัญหานิดหน่อยเลยถอนตัวออกมา
การทำงานร่วมกับ ศิลปินอย่าง แสตมป์, 25hours มีความแตกต่างจากงานตัวเองขนาดไหน แล้วในการคุยยากหรือเปล่า เพราะว่าคนเหล่านี้ก็จะมีความเป็นตัวเองสูง
อ๊อฟ : อย่างแสตมป์ ผมเจอเขาตามงานนะ เขาก็คุยว่าอยากทำเดี๋ยวเข้าไปหา ก็มาเลย (หัวเราะ) แล้วคุยไปสักพัก เขาก็บอกพี่แต่งเพลงกันเลยไหม (หัวเราะ) เรา ก็ อ้าวเหรอ เอาสิ (หัวเราะ) ผมไม่แปลกใจเลยนะว่าทำไมงานเขาเยอะ เขาลุยไปหาคน แล้วเขาก็ต้องการเพลงจากตรงนั้นเลย ซึ่งผมก็ตกใจนิดนึง แต่ก็สนุกดีนะ อย่าง 25 hours คือเราชอบงานของพวกเค้าอยู่แล้วนะ ทั้งในผลงานวง และงานเบื้องหลังของแต่ละคน การทำงานของผมกับ 25 hours จะค่อนข้างเป็นการทดลองให้มันลงตัว เพราะโดยส่วนตัวผมเอง ผมจะเป็นคนที่ทำงานค่อนข้างยืดหยุ่น ไม่ใช่แบบไม่พอใจ แล้วต้องเปลี่ยน ผมไม่ใช่แบบนั้น ผมจะมีธงว่าศิลปินที่เราดูแลต้องมีความสุข มันจะไม่ใช่การควบคุมทุกอย่าง จะมีการแชร์ไอเดียกัน ถ้าเห็นไม่ตรงกันส่วนใหญ่ผมจะเอียงไปทางศิลปินมากกว่า
กับงานที่เห็นกันล่าสุดก็อย่าง MBO ตรงนี้เกิดขึ้นได้ยังไง แล้ววิธีคิดการทำงานต่างจากเดิมเยอะขนาดไหน
อ๊อฟ : คือ MBO มันเกิดจากว่าวันนึงพี่นิค (วิเชียร ฤกษ์ไพศาล) โทรมา มีงานตรงนี้มาดูสิว่ามาทำอะไรได้บ้าง จริงๆ ถ้าดูจากสถานะที่ผมอยู่ มันไกลมากเลยนะ แต่ถ้านับกับที่เราฟังเพลง ผมว่ามันค่อนข้างใกล้ เพราะผมเป็นคนฟังเพลงทุกแนว เพลงบิลบอร์ด เพลงทั่วไปผมก็ฟังหมด ก็รู้สึกว่ามันมีเสน่ห์ และมีวิธีการกับกระบวนการของมันซึ่งมันน่าสนุก เราก็ตั้งเป้าหมายโดยอิงเกาหลีว่าเขาทำได้ เราก็น่าจะทำได้แหละ ก็เลยลองคุยกับ โฟร์ 25 hours (กีตาร์) เพราะเขาทำตรงนี้อยู่แล้ว จากนั้นก็ลองไปคุยกับ “ปกป้อง วง Gym And Swim” มันเป็นอีกโลกนึงเลย แต่ผมเชื่อว่าดนตรีมันมีจุดเชื่อมร่วมกัน ผมถือว่าได้เริ่มบางอย่าง ที่จะทำให้เราสู้กับประเทศเพื่อนบ้านได้ อย่างที่บอกผมไม่ได้แข่งกับเกาหลีนะ แต่เราเห็นวีธีที่เขามองตลาดในตอนนั้น และพา K-Pop ขึ้นมา ก็เลยแค่คิดว่าจะทำอะไรแบบนั้นได้บ้าง
งั้นถามวีธีการทำงาน ณ ปัจจุบัน สมมติต้องทำศิลปินเดี่ยว 1 เบอร์ เริ่มจากศูนย์จะเริ่มจากอะไรก่อน
อ๊อฟ : คือถ้าเริ่มจากศูนย์เลยผมต้องมีโอกาสได้ดูเขาก่อน ศิลปินที่ผมทำมาทั้งหมด ผมจะเห็นอะไรบางอย่าง ประมาณว่าถ้าเราเห็นแล้ว เราจะสามารถเติมบางอย่างให้เขาได้ แต่ถ้าเริ่มจากศูนย์เลย อืมมม ก็น่าลองนะ ก็คงต้องคุยกับเขาระดับนึง และก็ต้องให้เขามีความสุขก่อน เพราะว่า ถ้าเอานาย ก. มาคนนึง ยัดๆ ทุกอย่างเข้าไป ให้เขาเป็นศิลปิน วันนึงตัวตนของเขาก็จะต้องออกมาอยู่ดี
ถ้าเป็นวงดนตรี
อ๊อฟ : เราต้องดูจุดประสงค์ของวงก่อน สมมติวงมี 3 คน เราต้องการความเห็น ถ้าเราเอาความเห็นของทั้ง 3 คน มาคุยกันจะรอดมั้ย ถ้า 3 คนนี้มีไอเดียตรงกัน ใช้ร่วมกันแล้วรอด โอเคนั่นคือดีที่สุด แต่ถ้าวงนี้มีคนเป็น Leader เราก็ต้องมีจิตวิทยาในการขับเคลื่อนวงนี้ไป ไม่ใช่แบบให้ทุกคนต้องทำตามคนเป็น Leader ไม่งั้นทุกคนก็ทางใคร ทางมัน เราจะต้องทำให้ทั้ง 3 คนมีความสุข ในขณะที่วงมี Leader ด้วย โดยธรรมชาติ ถ้าสมมติ Leader เขาไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็น Leader มันจะง่ายกว่า แต่ถ้าทุกคนอยากเป็น Leader หมด ถ้าเกิดขึ้นได้ แล้วมีที่ยืนจะเยี่ยมมาก ซึ่งวงแบบนี้ทำงานด้วยมันก็คงจะสนุก แต่ระหว่างทางต้องเครียดมากๆ แต่ตีว่าสนุกไว้ก่อนละกัน (หัวเราะ)
แต่ภาพที่เห็นแน่นอน น้องๆ บางกลุ่มจะยังเห็นพี่อ๊อฟในฐานะมือกีตาร์ ที่เป็นแรงบันดาลใจของนักดนตรี มีความรู้สึกเฟลๆ บ้างไหม เวลาที่เล่นเพลงเก่าๆ แล้ว แบบมีหลุด มีแป๊ก หรือมีอารมณ์แบบ ทำไมเราไม่ซ้อมเลยวะ อะไรแบบเนี้ยครับ
อ๊อฟ : มีอยู่เรื่อยๆ ครับ เราเล่นผิดมานับครั้งไม่ถ้วนในชีวิตนี้ แต่ผมได้เรียนรู้อย่างนึงว่าเราโฟกัสอะไร และมีความสุขไปกับมัน คือจากที่เคยตั้งใจมากๆ แต่เล่นผิด ในขณะที่เราแฮปปี้มากๆ เล่นไม่ผิดเลย อีกอย่างผมเองก็ไม่ได้ถูกคาดหวังว่าจะต้องเป็นกีตาร์ฮีโร่อะไร ผมจะซ้อมหนักๆ เวลาทำอัลบั้ม แต่งเพลงใหม่มากกว่า เราอยากจะเล่นแบบไหนกับเพลงใหม่ผมถึงจะลงมือซ้อม ซึ่งไม่ใช่เรื่องดีนะ แต่ผมมีความสุขที่เวลาหยิบกีตาร์แล้วคิดเพลงใหม่ๆ ริฟฟ์ใหม่ๆ ไม่ได้แบบกลับมานั่งซ้อมเพลงเก่าๆ แบบเอาเป็นเอาตายเพื่อไม่ให้เล่นหลุด ซึ่งมันเป็นทั้งข้อดีและข้อเสีย แต่ผมเลือกที่จะหยิบกีตาร์เพราะเหตุผลนี้มากกว่า
ยังตามดูพวกมือกีตาร์กันบ้างไหมครับ
อ๊อฟ : ตามนะครับ แต่ตามไม่ทันจริงๆ คนเก่งๆ มีอยู่เยอะมาก บางทีดูแล้วช็อกเลย ผมว่าคนไทยนี่ก็เก่งสุดๆ แล้วนะ ในส่วนของผมก็มีหน้าที่ทำเพลงให้ดีที่สุด ใช้กีตาร์สื่อสารในสิ่งที่คิด ให้ได้มากที่สุด ผมมีความสุขที่สุดตรงนี้
Big Ass เป็นวงของเพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ เรียน ลุยมาด้วยกัน การบาลานซ์ระหว่างเพื่อนกับคนทำงานยากง่ายขนาดไหน
อ๊อฟ : จากงานที่พวกเราทำมากันทั้งหมด โอเคล่ะมันอาจจะเริ่มจากงาน แต่สักพักก็จะมาจบด้วยการเป็นเพื่อนกันอยู่ดี ไม่ว่าจะยังไงก็จะจบด้วยความเป็นเพื่อน ซึ่งผมแฮปปี้ที่เป็นอย่างนั้น ไม่เคยรู้สึกว่าเราเจอกับเขาแค่งาน แล้วไม่คุยเรื่องอื่นเลย ผมจะพยายามหล่อหลอมเพื่อเป็นเพื่อนกับเขาให้ได้ แล้วเราจะได้รับความสบายใจ และงานที่ดีสุดจากเขา โอเค Big Ass เป็นเพื่อนกันมา 20-30 ปี จริงๆ เราพูดกันน้อยลง แต่ด้วยความเป็นเพื่อนทำให้ไม่ต้องพูดกันเยอะ พี่กบ เขียนเพลงได้ดีที่สุดอยู่แล้ว พี่หมูเขียนเพลงช้าได้ดีที่สุดอยู่แล้ว พี่โอ๊คก็มาสายโปรดิวซ์เซอร์มากขึ้น พี่เจ๋งก็เริ่มแต่งเพลง ซึ่งเป็นเรื่องที่ดี
นอกจากงานตัวเองแล้ว พี่อ๊อฟเป็นคนสำคัญของ ทั้ง genie และวงตัวเองเช่นกัน การที่จะต้องรับมือกับคน รับผิดชอบงาน แล้วก็ต้องหาไอเดียใหม่ๆ ตลอดเวลา แถมมีความคาดหวังด้วย ตรงนี้ทำให้เกิดความเครียดหรือกดดันบ้างไหม
อ๊อฟ : มีเหมือนกันครับ เราทำงานมาเยอะมาก เยอะจนคิดว่าจะมีอะไรใหม่ๆ ให้เราทำอีกมั้ย จนผมไปค้นพบว่าเรา ต้องให้โอกาสตัวเองโดยการ มอบโอกาสคนอื่น เพื่อให้เราได้เรียนรู้มากขึ้น ความสุขของการทำเพลงไม่ใช่ที่หน้าคอมฯ เสมอไป ผมได้ทำงานร่วมกับโฟร์ 25 hours อย่างงานของ จีน่า D ผมรู้สึกแฮปปี้ เพราะเราไม่ต้องไปยึดกับตัวตนของเรา ทำให้เราไม่ตัน และวงการดนตรีมันจะขับเคลื่อนต่อไป
สมัยก่อนการทำงานเพลง คนเบื้องหลัง มักจะวิเคราะห์กันว่าเพลงจะมาไม่มา ปัจจุบันตอนนี้ยังคาดเดาได้อยู่หรือไม่ได้แล้ว
อ๊อฟ : มันดมกลิ่นได้ (หัวเราะ) ซึ่งกลิ่นนี้มันอยู่ที่วิจารณญาณ ซึ่งก็ดมผิดบ้างถูกบ้าง (หัวเราะ) บางทีเพลงที่เราหวัง คนก็ไม่ได้ชอบ แต่สำคัญกว่าคือเรามีความสุขที่จะปล่อยเพลงนี้หรือเปล่า จังหวะนี้ แฮปปี้ กับสิ่งที่จะพูดมั้ย ไม่ใช่ตะบี้ตะบันปล่อยเพลงที่เชื่อว่าต้องฮิตตลออด ผมเชื่อว่าศิลปินคนนั้นก็ไม่มีความสุข เพราะฉะนั้นปล่อยเพลงที่ภูมิใจไว้ด้วยเพื่อสร้างความบาลานซ์ แต่เพลงฮิตผมเชื่อว่ายังพอดมๆ ได้ (หัวเราะ)
ตอนนี้เด็กใหม่ๆ สามารถทำงานได้เร็ว และเก่งขึ้น แต่บางครั้งก็เหมือนกับหาความเป็นแนวทางเฉพาะตัวไม่เจอ เช่นเรื่อง Samp Sound บางทีก็หาจากแหล่งเดียวกัน ตามเทรนด์เหมือนกัน อันนี้มีความเห็นยังไงครับ
อ๊อฟ : เห็นด้วยครึ่งนึง สมัยก่อนการที่เราต้องหาอะไรเองโดยไม่มี YouTube บอก มันทำให้เราได้เรียนรู้ และได้หาอะไรบางอย่างเจอ ทางที่สามารถเป็นลายเซ็นของเราได้ ไม่ใช่การเรียนรู้โดยตรง ตอนนี้ทุกคนอยากรู้อะไร อยากปรับกีตาร์แบบคนนี้ได้รู้เลยซึ่งเมื่อก่อน โอโห กว่าจะหาได้ ต้องค้นคว้ามากกว่านี้ แต่สุดท้ายดนตรีมันเป็นเรื่องของจินตนาการ ถ้าเรามีจินตนาการและบวกความรู้เข้าไปด้วย จะทำให้เราไปได้ไกลมากขึ้น แต่มันจะทำให้ความเพียรมันลดลง แต่ถ้าทุกคนยังมีจินตนาการ มันก็ยังต่อยอดไปได้
กลัวสิ่งที่เราทำออกไปกลายเป็นตกเทรนด์บ้างไหม
อ๊อฟ : จริงๆ ผมน่ะไม่อยากให้มีเทรนด์สำหรับผมด้วยซ้ำไป จะได้ไม่ต้องตกเทรนด์ อย่าง Big Ass ที่เราทำมาตลอด เราพยายามทำแบบโบราณด้วยซ้ำ ซึ่งกลายเป็นว่ามันพูดยากว่าเราอยู่ในกระแสหรือเปล่า แต่แค่อยากให้ทุกคนฟังงานของเรา และได้เล่นดนตรีแบบที่เราชอบ ได้เล่นแล้วมีคนฟัง สำหรับผมเพลงที่ตกเทรนด์คือเพลงที่ไม่มีคนฟังแล้ว ถ้าผมทำเพลงแล้วมีคนชอบ มีคนฟัง ผมว่ามันก็ยังแฮปปี้อยู่นะ
อยากจะเติมเต็มอะไรในเส้นทางดนตรีนี้อีกครับ
อ๊อฟ : จริงๆ ผมก็ยังมีเรื่องที่ต้องพิสูจน์อีกเยอะ เพราะมันก็เดิน เรื่อยๆ ชีวิตมันก็เจอความท้าทายมากขึ้น อย่างการทำห้องอัด เมื่อก่อนผมนั่งขลุกในห้องอัดได้เป็นวัน เรานั่งทำ นั่งฟัง จนรู้สึกว่าถ้าเรานั่งฟังขนาดนี้ แสดงว่าเราชอบมันแล้วล่ะ แล้วพอมาทำห้องอัดเอง ก็อยากจะได้ห้องอัดที่ให้ความรู้สึกว่า เราอยากอยู่กับมันทั้งวัน ส่วนเรื่องการทำเพลง สิ่งที่ผมได้ทำตอนนี้ ก็คือการออกมาจากห้องเล็กๆ ของผม มาเจอผู้คน อย่างผมมาคุยกับรัฐ แทททูฯ เขาจะฟังผมมั้ย จะพูดอะไรกับผม แบบเนี้ย ผมถือว่าเป็นอีกก้าวนึงของผม และเป็นความท้าทายด้วย
ถามเรื่องเพลงบ้าง เพลงที่ทำเสร็จเร็วสุดในชีวิต
อ๊อฟ : ก็ต้องเป็น “เล่นของสูง” คือผมอยู่หน้าบ้าน ตอนนั้นหน้าหนาว อากาศดี เราคิดแค่ว่าอยากมีเพลงที่ร้องแล้วแม่งเสียงสูงเลย (หัวเราะ) ทำไมต้องสูงตอน Hook เริ่มมาก็เสียงสูงเลย อยากให้เพลงออกทาง 70’s นิดๆ เหมือนพวกวง Night Ranger แบบเนี๊ย เป็นวงร็อคหวานๆ 70’s ปลายๆ เกือบ 80’s ซึ่งส่วนตัวผมเป็นสายร็อคตุ๊ดผมสวยประมาณนึง (หัวเราะ) มันจะคุ้นเคยกับทางคอร์ดแบบนี้ ผมก็ฮัมเนื้อภาษาอังกฤษมั่วๆ ขึ้นมา ก็ทำจนจบเพลง ซึ่งเพลงนี้ทำแป๊บเดียวเลย
เพลงที่ทำนานที่สุด
อ๊อฟ : “ก่อนตาย” เพลงนี้พอได้ท่อนแรกมามันดีมาก แต่เราคิดต่อไม่ได้ เป็นช่วงที่พวกเราฝึกแต่งเพลงกันอยู่ จนรู้สึกว่าเอาอะไรก็ได้แล้วมาต่อก็ได้ ให้มันเพราะ มันเลยไปเกิดเมโลดี้อีกชุดนึง ซึ่งพอเอามาต่อกัน แล้วมาต่อกันได้พอดี ซึ่งกว่าจะได้นานมากนะ คือพวกเราคิดว่าเพลงนี้มันมีคาแร็กเตอร์บางอย่าง เราเลยใส่ทุกความเป็นไปได้ลงไป ซึ่งมันทำให้เกิดท่อนกีตาร์ที่ไม่เข้ากับเมโลดี้เลย แต่ว่ามันได้สีใหม่ๆ ซึ่งพวกเราก็ชูธงเพลงนี้เลยนะว่ามาแน่ ตอนนี้ก็ก่อนตายสมชื่อ ยังมีเรื่องกันอยู่เลย (หัวเราะ) ทุกวันนี้คนเริ่มกลับมาเล่นบ้าง สงสัยเป็นกระแส ขอบคุณที่ช่วยเล่น เล่นกันเยอะๆ นะ (หัวเราะ)
บทเรียนที่คิดว่า ครั้งนี้ครั้งเดียว จะไม่ทำอีกแล้ว ในชีวิตนักดนตรี
อ๊อฟ : ไม่อ่านสัญญาให้ดีๆ (หัวเราะ) อันนี้นอกจากเตือนตัวเองแล้ว ยังฝากบอกทุกคนด้วย คือผมเชื่อว่ามันไม่มีใครอ่านหรอก ยี่สิบกว่าๆ ได้ออกอัลบั้ม ไม่มีอะไรสวยงามกว่านี้อีกแล้ว พี่รีบเอามาเซ็นเลยได้มั้ยพี่ (หัวเราะ) ซึ่งมันน่ากลัวจริงๆ ถ้าย้อนกลับไปได้ เราจะตั้งคำถามให้มากขึ้น แต่เรื่องจริงๆ นะ โอกาสที่เราจะฉลาดมันยากมาก เพราะฉะนั้น ข้อมูล กับข่าวคราวที่เกิดขึ้น ถ้าจะเป็นข้อมูลให้เด็กได้สติ ผมก็ดีใจนะ (หัวเราะ)
ฝากข้อคิดถึงคนดนตรียุคใหม่
อ๊อฟ : ด้วยช่องทางตอนนี้ทุกคนสามารถเป็นศิลปินได้ทุกวินาทีเลย ยิ่งช่องทางเยอะ โอกาสเยอะเท่าไหร่ การจะเป็นตัวของตัวเองก็จะยากขึ้น ดังนั้นทำยังไงที่จะเป็นตัวของตัวเอง หาตัวเองให้เจอ แล้วลุยเลยครับ